วันท้าทายเหล่าพยามาร

posted on 08 Sep 2009 02:11 by tunpitcha

ใครที่เวะมาทักทาย....ได้โปรดเป็นกำลังใจให้ฉันด้วยนะ.........

                จากวันนี้เป็นต้นไปฉันจะตั้งใจที่จะทำตามความฝันของตัวเองอย่างตั้งใจและอดทนและฉันจะทำทุกอย่างด้วยความจริงใจและซื่อสัตย์ต่อตนเอง

                 1.ฉันจะรักและพัฒนาร้านความฝันที่ฉันสร้างมากับมืออย่างต่อเนื่องและตั้งใจทำสลัดออกมาให้ดีที่สุดทุกวัน และจะใส่ความรักและความปรารถนาดีให้ถึงลูกค้าที่น่ารักของฉันทุกวัน....

                  2.ฉันจะสวดมนต์ทุกวันเพื่อหยุดทบทวนจิตที่สับสนวุ่นวายและน้อมจิตพิจารณาการกระทำอันไม่ควรและขออโหสิกรรมจากนายเวรทั้งอดีตและปัจจุบัน  และน้อมรำลึกถึงคุณธรรม และ ธรรมอันสูงสุดของทุกๆพระองค์น้อมมาเป็นตัวอย่างในการดำเนินชีวิต

                   3.ฉันจะไม่โกหกตัวเองจะซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเองและจะปฎิบัติตามตารางชีวิตอย่างมุ่งมั่นอดทนเพื่อวันนั้น วันแห่งอิสระภาพ วันที่ฉันจะโบยบินสู่โลกกว้าง ตามหัวใจที่อยากท่องไปทั่วทุกถิ่นที่อยากไป...

                   กตัญญู  อดทน  ซื่อสัตย์  อ่อนน้อมถ่อมตน  ละซึ่งหัวโขนของสังคม  เมตตาเผื่อแผ่ ลดละความโลภ โกรธ หลง  กลับสู่ความเป็นธรรมชาติ............จงทำ  และพยายามทำ  แม้ว่าวันนี้อาจจะไม่ครบ แต่ต้องพยายาม  และพยายามต่อไป...........สู่  สู่ ธัญพิชชา.....อะไรจะยิ่งใหญ่และจะซะใจเท่าการชนะใจตัวเอง

                                ............... ปีใหม่นี้จะเป็นปีที่ฉันจะไม่มีวันลืมนับถอยหลังอีกไม่กีวันเท่านั้นเอง..........

      วันเริ่มต้นเสนอคำท้า....8 กันยายน 2552   สิ้นสุดการประลอง  31  ธันวาคม    2552

ฉันจะมาอัพเดทดัวเองทุกวันว่า...........ว่าในแต่ละวันฉันมีคุณค่าต่อโลกนี้อย่างไร ชนะหรือแพ้เหล่ากิเลสมารอย่างไร....และจะต้องแก้ไขและรับมือกับพวกมันอย่างไร......แค่คิดก็สนุกแล้วเรา......

 

สติมา...โอมเพี่ยง.

posted on 08 Sep 2009 02:02 by tunpitcha

กิน...กิน...กิน...ยิ่งคิด....ยิ่งกิน.........

อิ่มแล้ว......ว๊า...อ้วนแน่เรา....ไม่น่ากินเยอะเลย..

ทุกที...เป็นอย่างเงี๊ยงทุกที....ผู้หญิงอย่างฉัน.....

ไม่ชอบจู่จี๋จุกจิก.....แต่เวลาอยู่กับใคร.....คุณเธอก็จะบ่นไม่หยุด....

มนุษย์ไม่เคยเลยที่จะมองจุดบกพร่องของตนเอง.....ชอบจ้องจับผิดแต่คนอื่น....

คงเพราะลูกกะตามันมองออกไปข้างนอก...มันไม่ได้มองเข้าหาตัวเอง...ธรรมชาติยังล่อให้หลงผิดเลย...

ยังไม่วาย..โทษแม้กระทั้งธรรมชาติ....จงหยุด...และมีสติ....คิดก่อน...ที่จะเอ่ยและจะกระทำสิ่งใด.....ธัญพิชชา....

edit @ 8 Sep 2009 02:58:59 by สายลมแห่งรัก

ระบาย...อารมณ์ให้งดงาม

posted on 07 Sep 2009 19:18 by tunpitcha

         เป็นอีกวันที่ฉัน...ยังมีลมหายใจ....ผ่านไปอีกแล้ว....ผ่านไปอีกหนึ่งวัน...ฉันก็ยังย้ำคิดย้ำทำในสิ่งที่เป็นสันดานเดิม.......เมื่อไหร่จะเปลี่ยนได้ซะทีแม่เจ้า.......เซ่งตัวเอง.....คิดไปร้อยแปด...ถ้าไม่ลงมือทำมันก็ยังคงไม่ต่างอะไรกับตอนที่ไม่ได้คิดสู่เอาเวลาไปนอนนิ่งๆทำหัวให้โล่งๆยังจะดีกว่า......มีชีวิตอยู่มา 30 ปี  โอ้มันก็แก่ประสบการณ์พอควรนะเรา........เรียกมันออกมาซิเธอ....ความกล้าบ้าบิ่นที่มีในตัวเธอ...ทำมันให้โลกนี้รู้ว่า....ธัญพิชชาเธอรักโลก....ทำให้สุดฝีมือ....ทำดี ทำมันเข้าไป....ไม่มีใครเห็นช่างมัน...ทำแล้วสุขใจก็ทำมันลงไป...ทำแล้วคนรอบข้างมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ....แล้วหล่อนจะมานั่งเอ่องงกับคำด่าของคนที่มันไม่รู้จุดประสงค์และความมุ่งมั่นของเธอทำมัยย่ะ.....ถ้ามันทำไม่ได้อย่างเธอแล้วจะไปแค่ไอ้พวกหน้าตัวเมียชอบอวดอำนาจวาสนาของตัวเองทำมัย....ปล่อยมันบ้าไปเถอะ....ถ้าเก็บและแบกเอาคำพูดที่ไม่โสภาสถาพรมาเก็บไว้...ก็หนักนะย่ะหล่อน.....มุ่งมั่นต่อไปไม่มีใครรัก  ไม่มีใครเข้าใจ  ไม่มีใครช่วย  ไม่เป็นไร  ขอบคุณ  ขอบคุณกับทุกสิ่ง  ถือว่าเป็นบททดสอบจากฟ้าให้เราแข็งแกร่งทุกสถานะการณ์  ถ้าชีวิตนี้จะไม่มีใครคอยปลอยใจ  เหงามากมั๊ยเธอ....ช่างมัน....เกิดคนเดียว...แต่ก่อนยังอยู่ได้เลย...แล้วทำมัยอีแค่ตอนนี้ไม่มีใครมายุ่งยากใจ...ไม่ดีหรือเธอ...สวยเลือกได้...จนไม่มีใครกล้ามาให้เลือก...ฮะ ฮะ ชีวิต  สวย บึกบึน อย่างฉัน....สักวันฟ้าคงประทานใครคนนั้นที่ฉันรอมาให้ฉันต้องไปวุ่นวายกับชีวิตเค้าเข้าสักวันละนะ......

 

ฉันรักเธอ..

posted on 07 Sep 2009 02:32 by tunpitcha

เช้าวันใหม่.......ลมหายใจเดิม......ก้าวต่อไป.......ชีวิตที่เต็มเปี่ยมไปด้วย....พลัง  ความรัก  และหัวใจที่ไม่เคยท้อแม้แต่...วินาทีเดียว....สู่..สู่..ธัญพิชชา....ฉันรักเธอ...

edit @ 7 Sep 2009 02:36:51 by สายลมแห่งรัก

edit @ 7 Sep 2009 02:41:42 by สายลมแห่งรัก

edit @ 7 Sep 2009 02:44:26 by สายลมแห่งรัก