ทุกๆเช้าคือเวลาที่พวกเราต่างได้เริ่มต้นกับชีวิตใหม่.....หลายคนไม่มีโอกาสได้ลืมตามาสัมผัสกับเช้าวันใหม่........ฉะนั้นทุกวันที่ลืมตาขึ้นมา...ฉันจะสำนึกขอบคุณสรรพสิ่งที่ให้โอกาสฉันได้มีชีวิตอยู่ต่ออีกหนึ่งวัน.....ฉันจึงสำนึกรู้ตลอดเวลาว่าเวลาทุกวินาทีมีค่าสำหรับตัวฉันเสมอ....และจะไม่ประมาทในการใช้ชีวิตแม้แต่วินาทีเดียว.....เหตุการณ์ที่ผ่านมา...เวลาได้พรากคนที่ฉันรักไป.........ฉันรอ รอ และคิดว่าไม่เป็นอะไร เดี๋ยวค่อยทำ..เดี๋ยวทำงานมีตังค์แล้วค่อยไปหาท่านก็ได้.............คิดแล้วสะเทือนใจ..ทุกครั้ง...

            น้ำผึ้งลูกเอาแกงไปให้คุณป้าข้างบ้านลูก.......น้ำผึ้งลูกวันนี้เตรียมดอกไม้ไว้ให้ยายนะ.....น้ำผึ้งลูกมาอ่านหนังสือพิมพ์ให้ตาฟังซิ......น้ำผึ้งลูกเอาชมพู่ไปขายตอนเย็นนะยายเก็บมาไว้ให้แล้ว.......เด็ก ป.1 คิดอยู่ในใจอะไรกันนี้มันช่างน่ารำคาญจริงๆ..........ตกเย็นมาทีไรทำมั๊ยฉันไม่ได้ไปเล่นซนเหมือนเด็กคนอื่นเค้าบ้างเนี๋ย....

              ทุกวันนี้....หลานรู้แล้วละค่ะ คุณตา  คุณยาย...........ถ้าไม่มีวันนั้น....ที่คุณตาคุณยายให้น้ำผึ้งได้ฝึก ได้ทำ....น้ำผึ้งก็จะไม่มีวันนี้.......ไม่เป็นคนที่มีหัวใจเต็ม...หัวใจเต็ม คือหัวใจที่อิ่มไปด้วยความรักที่ส่งผ่านจากทุกคนที่หวังดีกับเราและเราก็ส่งผ่านความรักนี้เป็นพลังความดีเพื่อไปสร้างสรรค์ให้ผู้อื่นมีหัวใจเต็มเช่นกัน......

               แม้ว่าบางครั้งเหตุการณ์ที่เลวร้ายมันจะผ่านเข้ามาทดสอบฉันครั้งแล้วครั้งเล่า.....ทำธุรกิจเริ่มแรกด้วยความไว้ใจคนมากไป...มันทำให้ฉันหมดตัว.....ชีวิตรักที่ผ่านมา...ล่มสลาย.....พายุใหญ่ผ่านเข้ามาไม่รู้กี่ครั้ง.....ผู้หญิงคนนี้ไม่ต่างจากทุกคน......เจ็บปวดเหลือเกิน.........

                แต่ฉันเชื่ออยู่เสมอถ้าฟ้ายังไม่เอาชีวิตฉันกลับไป......ยังต่อลมหายใจให้ฉัน....นั้นแปลว่าฉันต้องมีโอกาสที่จะทำบททดสอบข้อต่อไป...และมันทำให้ฉันฉลาดรู้มากขึ้นเตรียมพร้อมมากขึ้นที่จะแก้โจทย์ปัญหาชีวิตอีกหลายต่อหลายข้อที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต.......

                 ฉะนั้นทุกวันฉันจึงต้องสำนึกขอบคุณ....พระคุณที่คุณตา  คุณยายท่านได้พร่ำสอนขอบคุณคุณพ่อ คุณแม่ ขอบคุณเวลา ขอบคุณเจ้ากรรมนายเวร ขอบคุณปัญหา ขอบคุณทุกคนเพราะทุกสรรพสิ่งได้ให้ฉันได้ผึกและทำจนเป็นนิสัย....ให้อภัย  อดทน  มีน้ำใจ  และมองข้ามความผิดของผู้อื่น  ให้มองแต่ความดี....เพราะสิ่งเหล่านี้ที่ทำให้ฉันอยู่อย่างมีหัวใจที่เต็ม.....และเป็นสุข...

                 แต่แล้วด้วยความประมาทกับเวลา...และคิดไม่ถึง....คิดแต่เดี๋ยวรอให้พร้อมก่อนแล้วฉันจะกลับไปตอบแทนบุญคุณ จะกลับไปดูแลท่าน  รออีกนิดเดี่ยว........เวลาไม่ฟังเสียงฉันเลย...  เวลาพรากคนที่ฉันรักที่สุดไป.........ฉันยังไม่ทันได้ตอบแทนบุญคุณท่านเลย..........

                    เหตุการณ์นี้ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับพวกคุณทุกคน......ถ้าเวลายังไม่ทันพรากบุคคลอันเป็นที่รักของพวกคุณไป........ทุกวันพวกเราจะสนุกสนานกับชีวิต....เพ้อไปกับจิตนาการ.....ทุกข์ไปกับผู้อื่น  แต่ลืมมองกลับไปดูบุคคลสองท่านที่รักเราที่สุดว่าท่านเป็นอย่างไร สบายดีมั๊ย.....ในอดีตหลายคนนั่งพับนกได้เป็นพันๆตัวตลอดทั้งคื่นเพื่อให้คนรักเรามีความสุขหลายคนต้องเก็บเงินเพื่อซื้อตุ๊กตาตัวใหญ่ให้แฟนสาวได้......แต่ลืมนึกไปว่า เพียงสละเงินไม่ถึง สามบาทโทรกลับไปที่บ้านและถามท่านทุกวันว่า  ท่านทานข้าวแล้วหรือยัง  สบายดีหรือเปล่า     กินอะไรมั๊ยเดี๋ยวเอากลับไปฝาก.....เชื่อฉันมั๊ยบางคนยังไม่เคยทำเลย.....

                    ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราจะกลับไปตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่ของท่านทั้งสองที่มีต่อเรา........หรือจะรอเคอะฝาโรงแล้วถามท่านว่า......พ่อครับ แม่ครับอยากกินอะไร........

                             "อุ่นใด ใด โลกนี้ไม่มีเทียบเทียม อุ่นอกอ้อมแขนออ้มกอดแม่ประครอง

                 รักเจ้าจึงปลูกรักลูกแม่ย่อมห่วงใย  ไม่อยากจากเจ้าไปแม้เพียงครึ่งวัน

                 ให้เจ้าเป็นเด็กดี  ให้เจ้ามีพลัง......ให้เจ้าเป็นความหวังของแม่ต่อไป......."

ขอบคุณ พี่ศุบุญเลี้ยงนะค่ะที่แต่งเพลงนี้ขึ้นมาให้เราได้อบอุ่นหัวใจและนึกถึงพระคุณของคุณพ่อคุณแม่ค่ะ                  

 

Comment

Comment:

Tweet

ใช่เลยค่ะ

ที่เขียนมาตรงใจมากๆค่ะ

#3 By Galkissing on 2009-05-28 21:29

พี่น้ำผึ้งเป็นคนที่ละเมียดละไมทางความคิดดีมากๆ เลยครับ surprised smile

#2 By Kuzaa on 2009-05-26 14:58

กินใจ

#1 By amanekun on 2009-05-26 13:55